مطلب بلاگ : مفاهیم معماری شیخ زین الدین و آثارش

توضیحاتی درباره مفاهیم معماری شیخ زین الدین و آثارش

مفاهیم معماری شیخ زین الدین و آثارش

به وسیله archiplus



بیان استعاری مفاهیم معماری سنتی به شیوه ی مدرن یکی از اصول بارز فهم آثار شیخ زین الدین است. او به سال 1320 در تهران به دنیا آمد. به سال 1346 از دانشکده ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته ی معماری فارغ التحصیل شد، و از بدو تحصیل معماری علاقه ی خاصی به کار حرفه ای، پژوهش و مطالعه فلسفه و معماری داشت و ماحصل این مطالعات مقالاتی است که سال ها بعد در مجلات معتبر معماری نوشت. او از سال 1353 در مهندسین مشاور و از سال 1361 به عضویت هئیت مدیره ی مهندسین مشاور باوند درآمد و هم اکنون به عنوان مدیر عامل آن مشغول به کار است. شیخ زین الدین به سال 79 نامزد انتخاب "شصت چهره ی برگزیده در شصت سال" از سوی کانون مهندسان معمار دانشگاه تهران شد و نشان استاد پیرنیا را دریافت کرد. او همزمان با کار حرفه ای در دانشگاه های علم و صنعت، تهران و آزاد اسلامی به تدریس مشغول بود. اهم کارهای معماری او عبارتند از: میهمانسرای حافظیه در تهران با همکاری مجید زندیه (طراحی و ساخت بین سال های 1374 و 1376)، طرح موزه ی هشت سال دفاع مقدس در اصفهان (طراحی به سال 1377)، باشگاه بانک مسکن (طراحی به سال1378)، مجموعه مسکونی ارزقی در تهران ( طراحی و ساخت بین سال های 1377 و 1379)، سفارت ایران در شهر دوشنبه (طراحی به سال 1380)، سفارتخانه ایران در توکیو(طراحی و ساخت به سال 1381 و 1383)، طرح مرکز اداری-تجاری نوآور در تهران (طراحی به سال 1384)، طرح مجموعه مسکونی داریوش در تهران (طراحی به سال 1384).

حسین شیخ زین الدین جزو آن دسته از معمارانی است که پویایی و تغییر را در ذات معماری می جوید و قائل بر این سات که معماری چیزی صلب و ثابت نیست که با گذشت دوران تغییر نکند. به زعم او معماری ای با ارزش است که همراه با تغییر باشد. برای شیخ زین الدین معماری از یک دو گانگی آغاز می گردد که در یک سوی آن ایده و در سوی دیگرش دانش و تجربه قرار دارد.

سنت زمانی برای شیخ زین الدین قابل ارزش است که بتواند در تحولات تاریخی با پویایی خود، ماندگار بماند و آنچه در این روند منبع الهام اوست، تصرف و به روز کردن مفاهیم سنتی است. به عقیده ی شیخ زین الدین معمار باید به طور حسی و ملموس عوامل سنتی را ارزیابی کند و با الهام گرفتن از مفاهیم اصلی آن همچون هندسه، انتظام و رعایت سلسله مراتب مسائل امروز خود را حل نماید. او تقلید صرف از گذشته را نمی پذیرد، و بر این اندیشه است که معمار باید پتانسیل هایی را کشف نماید که معروض زمان نباشد. به زعم او اگر معماری ایران در آینده بخواهد سهمی در معماری جهان داشته باشد، آگاهی از سنت ها و میراث به جای مانده از گذشته اجتناب ناپذیر، و آینده بدون گذشته بی معنی است. او در این مورد می نویسد:

اگر بخواهیم در آینده چیزی از خود داشته باشیم، یعنی سهمی در ساختن تمدن بشری نصیب ما شود، باید گذشته را به خوبی بشناسیم. اگر ما حرفی برای گفتن داشته باشیم این حرف به زبان ما باید باشد. تا به زبان خود مسلط نشویم و به زبان خود حرف نزنیم، به زبان دنیا حرف نخواهیم زد. اصولاً هیچ انسان بی هویتی به مفهوم بزرگی دست پیدا نخواهد کرد. اگر حتی می خواهیم پیشرو باشیم و طرحی نو دراندازیم، باید طرح قدیم را بدانیم. اگر ما اطلاع و دانش کافی از میراث خویش داشته باشیم و به آن به صورت پایه یا ماده اولیه نگاه کنیم، آنگاه شاید بتوانیم چیزی بیافرینیم که بتوان نام ابداع بر آن نهاد. تاریخ نشان نمی دهد که قومی از تاریکی درآمده باشند و تمدنی را بر هیچ استوار کرده باشند. 


منبع: معماری معاصر ایران || archiplus.ir

دیدگاه ها
پدید آورنده

مخفی

ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید. پسورد جدید به ایمیل شما ارسال می شود

بازگشت به بخش قبل

بستن
شروع بخش های دیگر آرچی پلاس ارتباط با ما