مطلب بلاگ : علی اکبر صارمی، از شاگردان لویی کان

توضیحاتی درباره علی اکبر صارمی، از شاگردان لویی کان

علی اکبر صارمی، از شاگردان لویی کان

به وسیله archiplus




یکی از معماران صاحب نام و خوش ذوق ایرانی که به دنبال خلق آثاری است که بیانگر معماری ایران باشد، علی اکبر صارمی است. او به سال 1322 در شهر زنجان به دنیا آمد. در سال 1347 از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در رشته معماری فارغ التحصیل شد. او بین سال های 1968 و 1976 میلادی در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیلات خود را ادامه داد و با درجه دکترا از آن دانشگاه فارغ التحصیل شد. رساله دکتری او با راهنمایی استادش، لویی کان نگاشته شد. او سال ها بعد در سال 1376 بخشی از رساله دکترای خود را با نام "ارزش های پایداری در معماری ایران" به چاپ رساند. او بعد از بازگشت به ایران در دانشگاه فارابی و بعدها در دانشگاه تهران و دانشگاه آزاد اسلامی به تدریس مشغول شد و هم اکنون عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی می باشد. 

صارمی بعد از طراحی و ساخت خانه ییلاقی خود در شهر نوشهر به سال 1352، از سال 1354 همزمان با کار در دفتر معماری سردار افخمی، در طراحی ساختمان دانشگاه صنعتی اصفهان همکاری داشت. او به سال 1359 مهندسین مشاور تجیر را با همکاری جواد بنکدار، محمد تقی رادمرد، صادق ریاحی و صمد بلوچ تأسیس نمود. تا به حال مقالات زیادی از او در مجلات ایرانی و خارجی مانند Architecture aujourd'hui (= معماری امروز)، معمار، معماری و شهرسازی، معماری و فرهنگ، آبادی و گفتگو منتشر شده و همچنین در سال 1387 کتاب آنچه می ماند: طرح های دکتر علی اکبر صارمی از وی به چاپ رسیده است. 

فهم اندیشه های صارمی ریشه در بی زمانی مفاهیم معماری سنتی ایران، و هم سو شدن آن با جریان های معماری معاصر جهان دارد. او بر این عقیده است که می توان آثار معماری ای خلق کرد که بدون عطف مستقیم به معماری گذشته، واجد ارزش، اصالت و هویت امروزین باشند. به زعم او معمار معاصر ایرانی، در زمانه ای زندگی می کند که با تکثیر اطلاعات و رویکردهای معماری مواجه است و ناگزیر از ایجاد ارتباط با کل جهان می باشد. لذا او حق انتخاب دارد که بهترین را برگزیند. این جاست که آگاهی از شم زمانه و برخورداری از حس تاریخی به کمک او می آید و معمار را از این گرفتار شدن در دایره ی تکرار کلیشه ها و تقلید از عناصر فرمال معماری گذشته می رهاند. او در این باره چنین می نویسد:

معماری سنتی ایران نمی توانست بدون تغییر ادامه یابد و تغییراتی که در آن صورت گرفت ناگزیر بود و بایستی چنین می شد. بنایراین، خود معماری نمی تواند و نباید به آن شکل ادامه یابد. در اینجا مهم روح سنت است که می تواند الهام بخش باشد نه شکل آن. 

صارمی هم سو با طراحی پروژه های معماری از سال 1354، پژوهشی مستمر در مورد معماری سنتی ایران انجام می دهد. ماحصل این پژوهش کتاب «ارزش های پایدار در معماری ایران» است که در سال 1376 به چاپ رسید. او همچون یک پدیدار شناس و با رویکردی مدرن به مفاهیم معماری گذشته می نگرد. بیان او، بیانی صرف توصیفی نیست بلکه عمده ی هدف او گونه ای خاص از نگریستن به معماری است. او در پی یافتن مفاهیم و عناصر مشترک در معماری سنتی و مقایسه ی آن با معماری غرب است. او در مقدمه ی کتاب ارزش های پایدار در معماری ایران می نویسد:

اکنون زمان آن فرا رسیده که به معماری ایران نه صرفاً به مثابه آثاری تاریخی و باستانی بلکه در حکم آثاری نگریست که روح زنده و پایدار درون آنها می تواند الهام بخش هنرمندان معاصر باشد. 


منبع: معماری معاصر ایران || archiplus.ir

دیدگاه ها
پدید آورنده

مخفی

ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید. پسورد جدید به ایمیل شما ارسال می شود

بازگشت به بخش قبل

بستن
شروع بخش های دیگر آرچی پلاس ارتباط با ما