پروژه معماری : اقامتگاه اجلاس سران کشورهای اسلامی (مهمانسرای حافظیه)

تصاویر و اطلاعات کاملی از پروژه اقامتگاه اجلاس سران کشورهای اسلامی (مهمانسرای حافظیه)

پروژه ها

اقامتگاه اجلاس سران کشورهای اسلامی (مهمانسرای حافظیه)

با همکاری مجید زندیه استان تهران، تهران، خیابان البرز کوه، ایران ۱۳۷۴

معرفی طرح به قلم طراح اثر:

زمین انتخاب شده برای ساختمان، بخش انتهایی باغ سعدآباد و محوطه بی درخت متروکه ای است که قبلاً زمین بازی نیروی انتظامی بوده است. در جلو این زمین تعدادی خانه مسکونی و چند ساختمان آموزشی و یک ساختمان اداری قرار داشت که برای احداث باغ ایرانی در نظر گرفته شد. شیب زمین از شمال به جنوب است با دو بریدگی اصلی؛ اولی در شمالی ترین بخش زمین به ارتفاع حدود 10 متر و دومی در میانه به ارتفاع حدود 5 متر. این دو افت شیب، در بخش یکپارچه زمین یعنی محوطه بی درخت انتهایی باغ سعدآباد واقع شده است. بعد از این محوطه، شیب زمینهمچنان به جنوب ادامه پیدا میکند. چنین زمینی امکانات و محدودیتهای خاصی دارد که با زمین صاف و بکر قابل مقایسه نیست. بنا باید بر زمین می نشست، با بریدگی های آن جفت و جور می شد و از پستی و بلندی آن سود می برد، تعامل زمین و حجم ساختمان می بایست چنان باشد که کارکردهای داخلی را به بهترین وجه تسهیل کند.

شکل بنا را بیش از همه، شکل خاص زمین تعیین کرده است، همیشه اگر حرفی را که زمین دارد و با ما می زند درست بشنویم، کار طراحی در مسیر صحیح هدایت می شود و نتیجه دلپذیر و منطقی از کار در می آید؛ ترانه زمین نغمه اصلی موسیقی ساختمان می شود. فکر کالبدی تالار اجتماعات در درجه اول تحت تاثیر 10 متر افت ارتفاع از خیابان شمالی زمین بدست آمد و سپس با ترکیب با عوامل دیگر به شکل نهایی خود درآمد. پنهان شدن بخش میانی در زیرزمین، احداث حیاط مرکزی و نیز شکل احجام جنوبی زمین مستقیماً از موقعیت زمین الهام گرفته شد. عامل درجه دومی که نمی بایست از نظر دور بماند، انطباق محور اصلی ساختمان با محور باغ و اضلاع آن یا خیابان ها و عناصر مجاور بود. زمین شکل هندسی منظمی نداشت؛ محور شمالی که خیابانی بود پر درخت و نه چندان پهن کاملا بر ترکیب حجمی و پیش فضاهای بخش شمالی مسلط بود، در حالی که محور یا میان کرت باغ ایرانی واقع در جنوب زمین که عنصز اصلی و ستون شکل دهنده باغ است، در زاویه مناسب با خیابان بالا قرار نداشت. بخش میانی نیز به سبب وجود چند ساختمان با اهمیت محدودیت داشت و نمی شد زوایای دلخواه را در ارتباط با آنها به آسانی برگزید.

چاره کار انتخاب شکلهایی بود که بیش از همه تغییر محور و پیچش ساختمان را پذیرا باشند. شکل نیمدایره تالار اجتماعات کار چرخش محور را بسیار تسهیل کرد، و حجم ورودی به اطاق گهواره ای نیز مانند لولایی دو عنصر حیاط داخلی و تالار اجتماعات را به هم متصل کرد؛ پیچش حجمها بدون آنکه چندان آشکار باشد انجام پذیرفت. 

در اتصال محور باغ به ساختمان هم در محوطه یک حوض دایره شکل و مجسمه مربوط به آن همین کار پیچش و اتصال دو محور را انجام می دهد. 

ساختمانی با حدود 30 هزار مترمربع وسعت، ساختمان کوچکی نیست و به سبب حجم زیاد، اطزاف خود را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. رابطه ساختمان با زمین و شیبها و ساختمانهای اطراف، خیابان ها و بخصوص درختان و وضعیت عمومی باغ اگر رابطه ای متوازن و متواضعانه نباشد نه تنها موقعیت محیط را برهم می زند محاسن و زیبایی های خود ساختمان را نیز از بین می برد و منظر بدی برای استفاده کنندگان ایجاد میکند. 

در شمال ساختمان اقامتگاه خیابانی پر از درخت و نه چندان پهن است که بیشتر ساختمان های مجاور آن دو یا سه طبقه اند. درختان به تناسب در حدود 7 تا 12 متر ارتفاع دارند، ورودی اصلی تالار اجتماعات در این خیابان است. برای رعایت مقیاس و احترام به خلوت خیابان پردرخت، بنای تالار به صورت نیمدایره ای از کنار خیابان عقب نشینی کرده و میدان متناسبی را ایجاد کرده است که با دیواره اش به ارتفاع 7 متر هماهنگی کامل دارد. این میدان علاوه برآنکه نیاز پیاده و سواره شدن و دور کردن اتومبیل ها را از خیابان برآورده می کند، فاصله لازم برای دیدن ساختمان و نزدیک شدن تدریجی به آن را نیز فراهم می آورد، به طوری که هر عابری که از این خیابان بگذرد با دیدن این عقب نشینی  در می یابد که ساختمان مهمی بعد از میدان قرار دارد. ارتفاع کم آن نیز هیچ حجم بزرگ، خشن و نامناسبی را به درختان و خیابان تحمیل نمی کند. 

دقت خاصی مبذول شده تا منظرهای متنوع ساختمان که پس زمینه ای از کوه های زیبای البرز و درختان با شکوه سعدآباد را دارد همواره از این عناصر سود جوید؛ بنابراین ارتفاع ساختمان ها طوری است که با ارتفاع درختان تناسب داشته باشد و درختان را به عنوان عنصر اصلی طبیعی محیط کوچک جلوه ندهد. به همین مناسبت و با استفاده از شیب های موجود، بخش قابل توجهی از ساختمان طوری در دل زمین پنهان شده که نور و هوا و دسترسی خود را از حیاط مرکزی دریافت کند ولی هیچ تظاهر حجمی در خارج نداشته باشد تا حجم ساخت و ساز روی زمین هم متنوع و پاره پاره شود و از یک حجم سنگین یکپارچه احتراز گردد و هم به همه نیازهای عملکردی پاسخ مناسب داده شود و هم درخت ها از بیشتر زوایا منظر ساختمان را تکمیل کنند.

در باغ سازی نیزدرخت ها مورد توجه فراوان قرار گرفتند، و این امر با توجه به طبیعت هندسی باغ کار بسیار دشواری بود. فکر اصلی با الهام از معماری سنتی به دست آمد و در حقیقت باغی منظم در درون باغی طبیعی شکل گرفت. اگر این تلفیق انجام نمی پذیرفت، اولاً، اتصال باغ منظم به مجموعه سعدآباد بسیار مشکل می شد؛ ثانیاً، درختان کهن و زیبای بسیاری در مجموعه جای مناسبی پیدا نمی کرد. 

در تمام عملیات باغسازی هیچ درختی بجز چند درخت نزار و بدشکل قطع نشد و هشت درخت نیز به علت تعارض هندسه منظم باغ با بی نظمی کاشت قبلی در موقع مناسب و با تمهیدات قبلی جابه جا شد. 

 

جزئیات پروژه
  • وضعیت پروژه اتمام یافته
  • سال طراحی ۱۳۷۴ (1995)
  • پایان پروژه ۱۳۷۶ (1997)
  • نوع پروژه
  • پارک ها، باغ های عمومی
  • هتل / استراحتگاه ها
  • امکانات گردشگری
  • ساختار اصلی دیگر

مخفی

ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید. پسورد جدید به ایمیل شما ارسال می شود

بازگشت به بخش قبل

بستن
شروع بخش های دیگر آرچی پلاس ارتباط با ما